آتشکده آتشکوه
| بهرام یزدانی | |
| بر گرفته از برساد | |
|
نمیدانم از خوشحالی بود یا از نگرانی ولی هر کاری کردم چند ساعتی بخوابم نتونستم . از جام بلند شدم میوه ها رو شستم لرک رو آماده کردم و وسایل گاهنبار رو یک بار دیگه با دقت چک کردم . همه چیز مرتب بود ( آب ، شیر ، شربت ، چراغ ، کاسه آب ، پارچه سفید ، آتش دان ، عود ، برگ سبز ، کتاب اوستا ، عکس اشوزرتشت و .... حدود ساعت پنج و نیم آدینه شانزدهم مهر ماه بود که به سمت میدان سلماس تهران به راه افتادم . قرار بود در آنجا با موبد سهراب هنگامی، شهریار فرودی یکی از دوستان فعال در سایت یتا اهو و فرخ ارغوانی، راه بلدمان و تعدادی از دوستان به سمت آتشکده آتشکوه حرکت کنیم تا بار دیگر طنین اوای خوش اوستا و بوی خوش عود را در آنجا بپراکنیم و با نیاکان و دینمان پیمان تازه کنیم. تا با هم برای تمام جوانهای زرتشتی و هموطنانمان آرزوی سلامتی و تندرستی کنیم.
در بدو ورود آبگیری زیبا با دو ستون بلند خود نمایی میکرد . بعد از بازدید از آنجا به مسیرمان به سمت روستای آتشکوه ادامه میدهیم.
با دیدن آتشکده که در دامنه کوهی به نام آتشکوه و رودخانه ای با همین نام است غرق حیرت میشویم . زیبایی این بنا بعد از سده ها ما را به این فکر فرو میبرد که این مکان پیش از ویرانی چه عظمت و ابهتی داشته ؟؟؟ بنایی در 600 متر مربع با چهار ستون که سقف آن فرو ریخته ارتفاع هر ستون 6 متر و قطر هر ستون حدود 7 متربود.
سپس هر کس به میزان توانانش مشغول چیدن سفره جشن خوانی شد.
پس
از پایان جشن خوانی و پخش لرک بغض و اندوه شدیدی وجودم را گرفت، چون
مجبور بودم آتشی که پس از صده ها افروخته شده بود را دوباره به خاموشی
بسپارم . افسوس ...
عشق میبارد و در جان درختان غوغاست |
در بینش اشوزرتشت خداوند را باید در روشنایی جستجو کرد پس هر زرتشتی به هنگام نیایش رو به سوی روشنایی می کند، هرگونه روشنایی درنماز تفاوتی ندارد . نور خورشید ، ماه ، چراغ که یکی از آنها نیز می تواند روشنایی آتش باشد . از سوی دیگر ایرانیان باستان ، آتش را نماد موجودیت خود یا نمادی از هویت ملی خودیا اجاق می دانستند و به آن افتخار می کردند زیرا آتش از بین برندة ناپاکی ها و روشن کنندة تاریکی ها است ، گرما و انرژی آتش چرخ های صنعت و پیشرفت را به چرخش می آورد و آتش درونی انسان اندیشه او را به خـردِ بی پایان اهورایی پیوند میدهد ، پس زرتشتیان به پیروی از نیاکان خود همچنان آتش را در آتشکده ها پرستاری می کنند تا یادآور پویایی روشنایی در هستی باشد .زرتشتیان آتشکده ها را درِمهر یعنی راه ورود مهربانی ها می دانند ومحلی است برای پیمان بستن دو دلداده چون پاک وبی آلایش می دانند.