آتشکدهی دهلی در هندوستان
سونال سری واستاوا
سالگرد پنجاه سالگی در مهر دهلی، ۱۸ و ۱۹ دسامبر با باشندگی شمار بسیاری از همکیشان ساکن دهلینو در هندوستان با برگزاری آیین جشنخوانی، برگزار شد.
در این آیین جشنخوانی که در گسترهی بیرونی در مهر «کیخسرو پالونجی کاتراک» با باشندگی ۶ تن از موبدان پارسی برپا شد، شمار بسیاری از همکیشان باشنده بودند.
«آوا خولار»،یکی از هموندان انجمن پارسیان دهلی، در حاشیهی این نشست، گفت: «برنامهریزیی برای ساختن چند دستگاه خانه برای زندگی راحت تر سالمندان پارسی در این گستره وجود دارد. ساخت نیایشگاه و موزه ویژهی پارسیان نیز در دستور کار ما خواهد بود.»
او میگوید: «زرتشتیان همیشه به آموزههای پیامبرشان میبالیدهاند. برابری حقوق زن و مرد و آزادی گزینش راه نیک از بد، از جملهی این آموزههاست.»
«آوا خولار» تاکید کرد: «باوجود همهی نیکیهایی که در پیرامونمان میبینیم، جمعیت پارسیان هند رو به کاهش است و این دلنگرانی ما را نسبت به آیندهی این هازمان، افزایش میدهد.»
به گفتهی وی، افزایش سن ازدواج و تمایل به داشتن فرزندان کمتر، از عواملی است که هازمان پارسیان هندوستان را با خطر کاهش جمعیت روبهرو کرده است.
گفته میشود، نزدیک به ۳۰ درصد از پارسیان بالای ۵۰ سال سن دارند در حالی که درصد نونهالان تا ۵ سال، ۴ تا ۵ درصد است. و این موضوعی است که باعث میشود جامعهی پارسیان، تا چندی دیگر تنها یک نام را یدک بکشند.
گشتی در درون آتشکده
«ددی میستری»، فرنشین انجمن پارسیان دهلی، گفت: «برای حضور در بخش آتشکده، تنها زرتشتیان و پارسیان اجازهی ورود دارند اما در روز برگزاری این سالگرد، از آنجایی که آتش ورهرام به محوطهی بیرون آتشکده منتقل شدهاست، دیگران نیز میتوانند بخش درونی آتشکده را ببینند.»
بر همین پایه با «میستری» به درون آتشکده قدم گذاشتیم. از در ورودی که داخل میشوی، به دیواری شیشهای میرسی که به تازگی در اینجا نصب شده است. جلوتر، اتاقی هست که برای نیایش از آن بهره میبرند و در گوشهای از آن، نگارهی فروهر، نصب شده است. در گوشهی دیگری نیز ظرفی پر از چوب صندل و دیگر مواد خوشبوکننده گذاشته شده که برای سوزاندن آتش از آنها بهره میبرند.
«ددی میستری»، در همین حال که داشتیم گذری بر آتشکدهی دهلی میانداختیم، گفت: «روزهای ویژهای در ماه وجود دارند که ما برای نیایش به اینجا میآییم. در روزگاران گذشته، در هر خانهای آتشی وجود داشت که با بهرهگیری از زغالسنگ همیشه شعلهور بود اما امروز پارسیان برای نیایش به آتشکده میروند.»
ددی میستری افزود: «ما صدها سال از درازنای سختیهای تاریخ جان به در بردهایم و جان نیز به در خواهیم برد. ما از کنار سختیها گذر کرده و راهمان را مثل همیشه پیدا میکنیم. کسی نمیداند چقدر طول میکشد اما روزهای خوشی و افزایش دوبارهی باز میگردند.»
وی افزود: «برنامههایی برای تشویق کسانی که در چند سال گذشته به خارج از هند مهاجرت کردهاند وجود دارد.»
وی با تاکید بر اینکه تواناییهای نهفتهی بسیاری در میان پارسیان وجود دارد، گفت: «برنامههایی برای تشویق جوانان به ازدواج زودهنگام داریم و فرآیند اشتغال آنها و وام دادن به آنها را نیز تسهیل کردهایم.»
پارسیان هند، زرتشتیان مهاجری هستند که نزدیک به ۱۴۰۰سال پیش از ایران به هند مهاجرت کرده و در همانجا ماندگار شدند. پارسیان با وجود جمعیت کمی که نسبت به کل مردم هند دارند، تواناییهای فراوانی را در زمینههای اقتصادی، اجتماعی و سیاسی این کشور از آن خود کرده و از سرشناسان هند به شمار میآیند
تارنمای امرداد
در بینش اشوزرتشت خداوند را باید در روشنایی جستجو کرد پس هر زرتشتی به هنگام نیایش رو به سوی روشنایی می کند، هرگونه روشنایی درنماز تفاوتی ندارد . نور خورشید ، ماه ، چراغ که یکی از آنها نیز می تواند روشنایی آتش باشد . از سوی دیگر ایرانیان باستان ، آتش را نماد موجودیت خود یا نمادی از هویت ملی خودیا اجاق می دانستند و به آن افتخار می کردند زیرا آتش از بین برندة ناپاکی ها و روشن کنندة تاریکی ها است ، گرما و انرژی آتش چرخ های صنعت و پیشرفت را به چرخش می آورد و آتش درونی انسان اندیشه او را به خـردِ بی پایان اهورایی پیوند میدهد ، پس زرتشتیان به پیروی از نیاکان خود همچنان آتش را در آتشکده ها پرستاری می کنند تا یادآور پویایی روشنایی در هستی باشد .زرتشتیان آتشکده ها را درِمهر یعنی راه ورود مهربانی ها می دانند ومحلی است برای پیمان بستن دو دلداده چون پاک وبی آلایش می دانند.