خدایار هیر بد
(وف
1318 ش)، نویسنده، مترجم و زبانشناس. وى برادر کوچکتر موبدان موبد یزد
بود. او در کودکى به بمبئى رفت و در زبانهاى اوستا و پهلوى و انگلیسى و
گجراتى، موفق به اخذ لیسانس شد و به استادى داشنگاه بمبئى رسید. پس از
بازگشت به ایران، مدتى رییس انجمن ناصرى زرتشتیان بود و مدتى نیز در دبستان
دین یارى و آموزشگاه موبدان به تدریس اوستا و انگلیسى پرداخت. سپس به
خاطر مخالفتهاى شدید و ناسازگارى با دستگاه روحانیت زرتشتى دلتنگ شد و
دوباره به هندوستان برگشت و تا پایان عمر به سمت استادى در دانشگاه کراچى
به خدمت فرهنگ پرداخت. از آثار وى: ترجمهى کتابهاى «کارنامهى اردشیر
بابکان»؛ «اندرز آذرباد ماراسپند»؛ «اندرز و هزاد ترخو فیروز»؛ «اندرز
خسرو قبادیان»؛ «مادیگان چترنگ» از پهلوى به انگلیسى که در سال 1287 ش
منتشر کرد؛ نیز کتاب «خوبى نماى دین رزتشتى» را براى اطلاع زرتشتیان از
اصول و آیین آن تدوین کرد.
برگرفته از کتاب: اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
+ نوشته شده در سه شنبه دوم خرداد ۱۳۹۱ ساعت 14:39 توسط داریوش
|
در بینش اشوزرتشت خداوند را باید در روشنایی جستجو کرد پس هر زرتشتی به هنگام نیایش رو به سوی روشنایی می کند، هرگونه روشنایی درنماز تفاوتی ندارد . نور خورشید ، ماه ، چراغ که یکی از آنها نیز می تواند روشنایی آتش باشد . از سوی دیگر ایرانیان باستان ، آتش را نماد موجودیت خود یا نمادی از هویت ملی خودیا اجاق می دانستند و به آن افتخار می کردند زیرا آتش از بین برندة ناپاکی ها و روشن کنندة تاریکی ها است ، گرما و انرژی آتش چرخ های صنعت و پیشرفت را به چرخش می آورد و آتش درونی انسان اندیشه او را به خـردِ بی پایان اهورایی پیوند میدهد ، پس زرتشتیان به پیروی از نیاکان خود همچنان آتش را در آتشکده ها پرستاری می کنند تا یادآور پویایی روشنایی در هستی باشد .زرتشتیان آتشکده ها را درِمهر یعنی راه ورود مهربانی ها می دانند ومحلی است برای پیمان بستن دو دلداده چون پاک وبی آلایش می دانند.