آتشکده پاوه
آثار باستانی و تاریخی پاوه عبارت است از: ویرانة آتشکده ای زرتشتی بر بالای کوه آتشگاه ، و امامزاده سیدمحمود اصفهانی متعلق به دورة صفویه (سازمان جغرافیائی نیروهای مسلح ، ج 34، ص 36).
آثار باستانی و تاریخی شهرستان عبارت است از: ویرانه های قلعه ای به نام چینة میرخسرو؛ آثار قلعه های پاسگه و دژ متعلق به دورة ساسانی ؛ مسجد جامع پاوه که ظاهراً بر بقایای آتشکده ای از دوران ساسانی ساخته شده است و بنای آن را به عبدالله بن عمر فرزند عمربن خطاب نسبت می دهند؛ مقبرة سیدعبدالله ، از برادران امام رضا علیه السلام ، در آبادی کوسه هجیج ، که قدمت آن به حدود هشتصد سال می رسد؛ زیارتگاه سلطان اسحاق ، منسوب به یکی از برادران امام رضا علیه السلام در چهار کیلومتری نوسود؛ و مسجد کوچکیه (یا مسجد زمستانی ) که کتیبه ای به خط کوفی دارد (سازمان جغرافیائی نیروهای مسلح ، ج 34، ص 33ـ34؛ رزم آرا، ج 5، ص 73؛ کرمانشاهان باستان ، ص 145ـ146؛ افشار سیستانی ، ج 2، ص 1519).
پیشینه . برخی بنای شهر را به باو، پسر کیوس
(برادر انوشیروان )، نسبت می دهند که در زمان عمربن خطاب مردم پاوه را به
دین زرتشتی دعوت کرد و آتشکده هایی ساخت (از جمله آتشکده ای بر بالای کوهی
که امروزه آتشگاه نامیده می شود و ویرانه های آن موجود است ) و دهکده را به
نام خود باو/ پاوه نامید. بعدها عبدالله بن عمر به آنجا حمله برد، تمام
آتشکده ها را ویران کرد و در آنجا مسجدی بزرگ (مسجدجامعِ کنونی ) ساخت
(سنندجی ، ص 83 ـ89 ؛ بابانی ، ص 34ـ36، 38ـ39).
از تاریخ پیش از اسلام پاوه اطلاع چندانی در دست نیست . از دورة صفویه
مطالبی دربارة پاوه در کتابها دیده می شود، از جمله این که قلعة پاوه در
دست سهراب بیک ، از امرای درتنک ، بود (بدلیسی ، ص 411). در 1303ـ1310ق ،
به منظور جلوگیری از حمل کالاهای غیرمجاز به عراق ، در پاوه گمرکخانه هایی
تأسیس شد. در 1325ش جز گمرکخانة شوشعی (تأسیس 1309ق ) بقیة دفاتر گمرکی
منحل گردید (افشار سیستانی ، ج 2، ص 1497). پاوه مدتی ] تا پیش از نهضت
مشروطیت : 1325ـ1326 [ مرکز ییلاقی حکّام جوانرود بود (سلطانی ، ج 1، ص
53).
منابع : حمید احمدی ، قومیت و قوم گرایی در
ایران : از افسانه تا واقعیت ، تهران 1378 ش ؛ محمدحسن بن علی اعتماد
السلطنه ، مرآة البلدان ، چـاپ عبدالحسین نوائی و میرهاشم محدث ، تهران
1367ـ 1368ش ؛ ایرج افشار سیستانی ، کرمانشاهان و تمدن دیرینة آن ، تهران
1371ش ؛ ایران . قوانین و احکام ، مجموعة قوانین و مقررات مربوط به وزارت
کشور: از آغاز پیروزی انقلاب اسلامی تا پایان سال 1369 ، تهران 1370ش ؛
ایران . وزارت کشور، قانون تقسیمات کشور و وظایف فرمانداران و بخشداران ،
مصوب 16 آبان ماه 316 ، تهران ] بی تا. [ ؛ ایران . وزارت کشور. ادارة کل
آمار و ثبت احوال ، کتاب جغرافیا و اسامی دهات کشور ، ج 2، تهران 1329ش ؛
ایران . وزارت کشور. معاونت سیاسی و اجتماعی . دفتر تقسیمات کشوری ، نشریة
تاریخ تاسیس دار: ] تقسیمات کشوری 1378 [ ، تهران 1378ش ؛ عبدالقادربن رستم
بابانی ، سیرالاکراد ، چاپ محمد رئوف توکلی ، تهران 1366ش ؛ شرف الدین بن
شمس الدین بدلیسی ، شرفنامه : تاریخ مفصّل کردستان ، چاپ محمد عباسی ، چاپ
افست تهران 1343ش ؛ هوشنگ پورکریم ، «پاوه »، هنر و مردم ، ش 32 و 33
(خرداد و تیر 1344)؛ تقویم تاریخ انقلاب اسلامی ایران : خبرها و رویدادهای
روزانه ، مرداد 1356ـ فروردین 1358 ، تهران : سروش ، 1369 ش ؛ عباس جعفری ،
گیتاشناسی ایران ، ج 1: کوهها و کوهنامة ایران ، ج 2: رودها و رودنامة
ایران ، تهران 1368ـ1376ش ؛ محمد جوادی پور، علی نیکفرد، و یقعوب حسینی ،
ارتش جمهوری اسلامی ایران در هشت سال دفاع مقدس ، ج 5: نبردهای غرب کشور ،
تهران : سازمان عقیدتی سیاسی ارتش جمهوری اسلامی ایران ، 1373 ش ؛ حسینعلی
رزم آرا، فرهنگ جغرافیائی ایران ( آبادیها )، ج 5: استان پنجم ( کردستان )،
تهران 1331ش ، 1355ش ؛ سازمان برنامه و بودجة استان کرمانشاه . معاونت
آمار و اطلاعات ، آمارنامة استان کرمانشاه 1376 ، کرمانشاه 1377ش ؛ سازمان
جغرافیائی نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران ، فرهنگ جغرافیائی آبادیهای
کشور جمهوری اسلامی ایران ، ج 34: بانه ، تهران 1373ش ؛ محمدعلی سلطانی ،
جغرافیای تاریخی و تاریخ مفصّل کرمانشاهان ، تهران 1370ش ؛ شکرالله بن
عبدالله سنندجی ، تحفة ناصری در تاریخ و جغرافیای کردستان ، چاپ حشمت الله
طبیبی ، تهران 1366ش ؛ کرمانشاهان باستان : از آغاز تا آخر سدة سیزدهم هجری
قمری ، ] بی جا، بی تا. [ ؛ مرکز آمار ایران ، سرشماری عمومی نفوس و مسکن
1375: نتایج تفصیلی کل کشور ، تهران 1376ش ؛ احمد معرفت ، کوهها و غارهای
ایران ، تهران 1373ش ؛ نقشة تقسیمات کشوری سال 1370: استان کرمانشاه ،
تهران : مرکز آمار ایران ، ] بی تا. [ ؛ نقشة راههای ایران ، تهران :
سازمان نقشه برداری کشور، 1377ش .
/ معصومه بادنج /
در بینش اشوزرتشت خداوند را باید در روشنایی جستجو کرد پس هر زرتشتی به هنگام نیایش رو به سوی روشنایی می کند، هرگونه روشنایی درنماز تفاوتی ندارد . نور خورشید ، ماه ، چراغ که یکی از آنها نیز می تواند روشنایی آتش باشد . از سوی دیگر ایرانیان باستان ، آتش را نماد موجودیت خود یا نمادی از هویت ملی خودیا اجاق می دانستند و به آن افتخار می کردند زیرا آتش از بین برندة ناپاکی ها و روشن کنندة تاریکی ها است ، گرما و انرژی آتش چرخ های صنعت و پیشرفت را به چرخش می آورد و آتش درونی انسان اندیشه او را به خـردِ بی پایان اهورایی پیوند میدهد ، پس زرتشتیان به پیروی از نیاکان خود همچنان آتش را در آتشکده ها پرستاری می کنند تا یادآور پویایی روشنایی در هستی باشد .زرتشتیان آتشکده ها را درِمهر یعنی راه ورود مهربانی ها می دانند ومحلی است برای پیمان بستن دو دلداده چون پاک وبی آلایش می دانند.