كاخ سروستان
شهرها و جاذبهها كاخ سروستان با معماري متفاوت جام جم آنلاين: استان
فارس جاذبه تاريخي كم ندارد، از سعديه و حافظيه در شهر شيراز گرفته تا
قلعه دختر، نقش رستم، كاخ اردشير بابكان، محوطه تاريخي بيشاپور، معبد
آناهيتا، تخت جمشيد و... در ساير نقاط اين استان.  مجموعه كاخ سروستان يكي از اين آثار تاريخي است كه جزو باشكوهترين كاخهاي دوره ساساني به شمار ميرود. اين مجموعه در دوره اوج شكوه خود، حدود 30 هكتار وسعت داشته است. فارس، سروستان، نظرآباد... اين مستقيمترين مسيري است كه شما را به اين بناي باشكوه در جنوب سروستانميرساند؛ بنايي كه در زمان بهرام گور ـ بهرام پنجم ساساني ـ و توسط مهرنرسي وزير او ساخته شده و روزگاري شكارگاه بهرام گور به شمار ميرفته است. كاخ سروستان در گذشته يك چهارباغ ساساني بوده كه كوشك شكارگاهي آن در مركز باغها و معبد آناهيتا در گوشهاي از پرديس قرار داشته است. اين بنا كه قديميترين گنبد آجري كشور را در خود جاي داده از سنگ و گچ ساخته شده است و نسبت به ساير معماريهاي ساساني، شيوه ساخت پيچيدهتر و متفاوتتري دارد. بخشهاي كشف شده از حصار و ديوارهاي اين مجموعه باستاني، حكايت از وسعت زياد اين مجموعه در گذشته دارد كه در گذر زمان با تخريب بخشهايي از كاخ، از محدوده آن كاسته شده است. قسمت اصلي بنا در ضلع شرقي است كه شامل يك ايوان مركزي بزرگ و دو ايوان كوچكتر است. ايوان اصلي يا نشيمن اين ميانسرا، اتاق چهارگوشي با پوشش گنبدي است كه به تالار مركزي و سپس به حياط و باغ ساختمان مرتبط ميشود. اين گنبدخانه به تالاري طولاني در سمت راست خود ميرسد كه به سفرهخانه معروف است و در كنار ديوارهاي طولي آن، ستونهايي جفتي كار شده است. در دو طرف آن هم دو تالار بزرگ با سقف گنبدي مرتفع قرار دارد. بقاياي گچبري در حاشيه زير سقف دو تالار گنبددار كاخ، تنها تزييناتي است كه از اين بناي باشكوه تاريخي بر جاي مانده است. در انتهاي اين راهرو، اتاق بزمگاه قرار دارد كه در نيمطبقه بالاي آن نوازندگان براي شاه مجلس بزم برپا ميكردهاند. طبقه زيرين بزمگاه هم به آبدارخانه راه دارد. ابعاد تقريبي كاخ 43 در 37 متر است و نماي اصلي آن رو به جنوب غربي ساخته شده است. ضمن اينكه از چهار جهت به مسيرهاي جديدي دسترسي پيدا ميكند. اين بنا در سالهاي گذشته مرمت شد كه همين امر در كند شدن روند تخريب آن موثر بوده است. |
|
|
در بینش اشوزرتشت خداوند را باید در روشنایی جستجو کرد پس هر زرتشتی به هنگام نیایش رو به سوی روشنایی می کند، هرگونه روشنایی درنماز تفاوتی ندارد . نور خورشید ، ماه ، چراغ که یکی از آنها نیز می تواند روشنایی آتش باشد . از سوی دیگر ایرانیان باستان ، آتش را نماد موجودیت خود یا نمادی از هویت ملی خودیا اجاق می دانستند و به آن افتخار می کردند زیرا آتش از بین برندة ناپاکی ها و روشن کنندة تاریکی ها است ، گرما و انرژی آتش چرخ های صنعت و پیشرفت را به چرخش می آورد و آتش درونی انسان اندیشه او را به خـردِ بی پایان اهورایی پیوند میدهد ، پس زرتشتیان به پیروی از نیاکان خود همچنان آتش را در آتشکده ها پرستاری می کنند تا یادآور پویایی روشنایی در هستی باشد .زرتشتیان آتشکده ها را درِمهر یعنی راه ورود مهربانی ها می دانند ومحلی است برای پیمان بستن دو دلداده چون پاک وبی آلایش می دانند.