آتشکده آذرخش
آتشکده آذرخش
زرتشت به یستاف شاه فرمان داد تا آتش مقدس جمشید شاه را که مورد احترام وی بوده است را بیابند و بیاورند .یستاف شاه این آتش را از خوارزم پیدا نموده وبه دارابگرد فارس آورد و اطراف آن را شهر زیبایی ساخت .این آتشکده در سال 332 ه. ق به نام آتشکده آذرجو نامیده شد
| این عکس کوچک شده است برای مشاهده ی سایز اصلی کلیک کنید |
بنای سنگی یکپارچه ای برآمده از دل کوه است و به پهنای آسمان.
این اثرکه قدمت آن به مهرپرستان آریایی بر میگردد و 400مترمربع وسعت/و دو راهروی بزرگ عمود بر هم باسقف مدوردارد .
تنها بنای سنگی یکپارچه ی ایران زمین است ودر فاصله 7کیلومتری جنوب شرقی داراب واقع ست
http://www.iranview.ir
-آتشکده آذرخش
ایران است. این آتشکده در پنج کیلومتری جنوبخاوری(:شرقی) شهر داراب، در دامنهٔ کوه، ساختهشده، سازهای شگفتانگیز با نمای چلیپا(:صلیبیشکل) که امروزه به نام مسجد سنگ، خوانده میشود. گستردگی(:مساحت) این آتشکده 420 مترمربع است که یکپارچه از کوه تراشیده شده و در فاصلهٔ چهارکیلومتری خاوری داراب است.بخشی از سقف این سازه باز است و در زیر آن حوض کمژرفایی است. در بیرون این سازه، اتاق کوچکی در کوه ساخته شده که گویا جایگاه نگهبان آتشکده بودهاست. شهرستان داراب که نام قدیم آن دارابگرد بودهاست در فاصله 275 کیلومتری خاوری شیراز است.برخی از پژوهشگران بر این باورند که آتشکدهٔ آذرخش در آغاز یکی از نیایشگاههای مهرپرستان آریایی بوده که در روزگار ساسانیان به آتشکده دگرگون شده است.در زمان محمدحسن مبارز به سال 652 مهی(:قمری)، محرابی به این آتشگاه افزوده شده و از آن پس، این سازه مسجد شدهاست. در نزدیکی آتشکدهٔ آذرخش، آسیابی در دل کوه ساخته شدهاست که از نظر معماری در نوع خود یگانهاست. این آسیاب دارای دو تنورهی بزرگ سنگی در بالای کوهاست، که از راه آنها آب وارد آسیاب میشده است.

در بینش اشوزرتشت خداوند را باید در روشنایی جستجو کرد پس هر زرتشتی به هنگام نیایش رو به سوی روشنایی می کند، هرگونه روشنایی درنماز تفاوتی ندارد . نور خورشید ، ماه ، چراغ که یکی از آنها نیز می تواند روشنایی آتش باشد . از سوی دیگر ایرانیان باستان ، آتش را نماد موجودیت خود یا نمادی از هویت ملی خودیا اجاق می دانستند و به آن افتخار می کردند زیرا آتش از بین برندة ناپاکی ها و روشن کنندة تاریکی ها است ، گرما و انرژی آتش چرخ های صنعت و پیشرفت را به چرخش می آورد و آتش درونی انسان اندیشه او را به خـردِ بی پایان اهورایی پیوند میدهد ، پس زرتشتیان به پیروی از نیاکان خود همچنان آتش را در آتشکده ها پرستاری می کنند تا یادآور پویایی روشنایی در هستی باشد .زرتشتیان آتشکده ها را درِمهر یعنی راه ورود مهربانی ها می دانند ومحلی است برای پیمان بستن دو دلداده چون پاک وبی آلایش می دانند.