نظر فرهنگ نویسان وسایت رشد در باره آتش در مهر یا آتشکده
که آنها را به شماره هفت سیّاره ساخته بودند و آن هفت آتشکده از این قرار است:
1. آذر مهر
2- آذر نوش
3- آذر بهرام
4- آذر آیین
5- آذر خرداد
6- آذر برین
7- آذر زرد هشت
ونظر سایت رشد:
آتشکده های دین زرتشت
از مظاهر دین مزدیسنی در ایران آتشکده هایی بود که در هر گوشه ای برپا داشته بودند .
محافظ آتشکده را هیربد
می نامیدند ، در میان آتشکده های ایران سه مادر آتشکده بودند که طبقات
مختلف مملکت آتشکده های شهرها و دیه ها و حتی خانه های خود را از آنها
فروزان می ساختند و آن سه عبارت از : آذرفرنبغ و آذرگشنسپ و آذربرزین مهر بودند .
آذر فرنبغ : اختصاص به موبدان داشت و محل آن درکاریان پارس در نیمه راه بین بندرعباس و دارابگرد بود .
آذر
گشنسپ : ویژة پادشاهان و آرتشتاران و بزرگان بود و محل آن در شهر
شیزیاگنزک در کنار دریاچة اورمیه بود که خرابه های آن اکنون در ده بهرام ،
در نزدیکی تکاپ دیده می شود .
آذربرزین مهر : آتشکدة کشاورزان و
پیشه وران بود و در کوههای ریوند در شمال غربی نیشابور قرار داشت . این
آتشکده ها و آتشکده های دیگر پس از اسلام بتدریج از میان رفتند .
فکر می کنید درست است؟
در بینش اشوزرتشت خداوند را باید در روشنایی جستجو کرد پس هر زرتشتی به هنگام نیایش رو به سوی روشنایی می کند، هرگونه روشنایی درنماز تفاوتی ندارد . نور خورشید ، ماه ، چراغ که یکی از آنها نیز می تواند روشنایی آتش باشد . از سوی دیگر ایرانیان باستان ، آتش را نماد موجودیت خود یا نمادی از هویت ملی خودیا اجاق می دانستند و به آن افتخار می کردند زیرا آتش از بین برندة ناپاکی ها و روشن کنندة تاریکی ها است ، گرما و انرژی آتش چرخ های صنعت و پیشرفت را به چرخش می آورد و آتش درونی انسان اندیشه او را به خـردِ بی پایان اهورایی پیوند میدهد ، پس زرتشتیان به پیروی از نیاکان خود همچنان آتش را در آتشکده ها پرستاری می کنند تا یادآور پویایی روشنایی در هستی باشد .زرتشتیان آتشکده ها را درِمهر یعنی راه ورود مهربانی ها می دانند ومحلی است برای پیمان بستن دو دلداده چون پاک وبی آلایش می دانند.